Күншілдің күңкілі

Қарға тыңдап бұлбұлды, 
Қатты қынжылды, 
Қабағы түйілді, 
Бұлбұлға бұлай бұйырды. 
— Немене сонша шырылдап, 
Көрінгеннен жыр ұрлап. 
Жылаудан басқа білмейсің, 
Өмірі бір күлмейсің, 
Еңірейсің, сарнайсың, 
Ылғи ғана зарлайсың, 
Неге бір қаттырақ, 
Тыңдауға жақсырақ, 
«Қақ» — дейтін дауыс таппайсың, 
Мұнымен жанға жақпайсың, 
Айда жөнел, кет! — деді. 
Басқа айтуға ақыл жетпеді. 
Күншілдің сол ғой күңкілі, 
Бүкпесіз, бірақ, шын сыры, 
Бұлбұлды сөйтіп қарғаған 
Сақтасын құдай қарғадан.